Bu şiiri yazdığım zamanlarda içimde kocaman bir özlemdin ... Amaçsızca senin yanında olamamanın verdiği acıyla çalkalanıyordum . Umutlarına herzaman ortak olduğumu sanıyordum ama değilmişim bunu çok ama çok geç öğrendim . Şİmdi nerelerdesin bilmiyorum ama herzaman aklımdasın sen istemesende ....
Özledim dedim sadece
Sadece özlemimi dile getirdim
Özlettim sadece kendimi
Hep ulaşılmaz olmak istedim
Ama ....
Ellerimden yavaş yavaş
Kayıp gidişini engelleyemedim
Ağlayacağın bir omuz olamadım
Boşlukta süzülürken seni tutamadım
Bir sen kopunca içinden
Ben hiç yanında olamadım
Kahkahalarını izleyemedim doyumsuzca
Göz yaşlarına işli bir mendil olamadım
Dört yıl sesimi dinlettim sana hep
Sen beni ararken
Ben senin yanında hiç olamadım …
(Zeynep AKTAŞ’a )
Sadece özlemimi dile getirdim
Özlettim sadece kendimi
Hep ulaşılmaz olmak istedim
Ama ....
Ellerimden yavaş yavaş
Kayıp gidişini engelleyemedim
Ağlayacağın bir omuz olamadım
Boşlukta süzülürken seni tutamadım
Bir sen kopunca içinden
Ben hiç yanında olamadım
Kahkahalarını izleyemedim doyumsuzca
Göz yaşlarına işli bir mendil olamadım
Dört yıl sesimi dinlettim sana hep
Sen beni ararken
Ben senin yanında hiç olamadım …
(Zeynep AKTAŞ’a )
2 yorum:
harika ama neye yarar artık bu sözler...
vazgeçtiklerimizden ya da vazgeçirtildiklerimizden sonra...
bana "bi zamanlar kendini hep özleten" birini hatırlattın...
hep merak etmiştim bunu yaşatmaktan ne anlıyor diye?
Yorum Gönder