Aklıma Gelenler II

anlamsız kalan belkide senle bendim...

kelimelerin nereden geldiği sorusu takıldı aklıma. Hani bizim nereden geldiğimiz sorusu gibi . Yaşam lakırdıları arasında her zaman ağzımızdan , kalemimizden çıkan kelimelerin nereden geldiğini merak eder oldum nedensizce. Artık kelimelerin neden bana küs olduğunu anlamaya çalışan beynime zamanın neresinden geldiğini soruyorum kelimelerin.

Aslında sorulan her sorunun cevabı yoktur bu sorunuda cevabı olmadığını bililyorum ama nedense bu soruyu sormak beni mutlu edecekmis gibi geliyor...

Aklımda onca soru varki yalnızlık seninle paylaşmak istediğim , hangisinden , nereden , nasıl başlayacağımı bir türlü bulamıyorum . Adresim aynı demiştim yalnızlık sana , adresim aynı ama duygularım değişti demiştim sana , anlaşılan değişen birtek duygularım değilmiş yalnızlık , değişen benim olan yaradanı benim olduğum bu küçük dünyada değişmiş . Kimin nereden gelip bu küçük dünyaya nasıl girdiğini , benim neden bu dünyanın yaradanıyken bi anda kulu olduğumu anlamıyorum . Yazmaktan vaz geçmek istemiyorum ama sistemin yalan çarkı arasında sıkışıp kalmış olmamdan bir türlü anlamı şeyler yazamıyorum kelimelere küskünlüğüm var , kelimelerin de bana , kalemime küskünlüğüm var , biliyorum kalemiminde bana ama benim birde bitmeyecek bir isyanım var anlamsız hayat cümlelerinden oluşan ve bitmek üzereyken bi anda başlayan hayata isyanım var . Kelimelerini bilmediğim bir dilde anlamsız şarkılar söyleyip Girneden anadoluya doğru elimde şarap şişesiyle küfürler etmek istiyorum , bilmiyorum ...